3.11.13

Λευκάδιος Χερν (1850-1904)







Ο Λευκάδιος Χερν, ο εθνικός ποιητής της Ιαπωνίας, γεννήθηκε στις 27 Ιουνίου 1850 στη Λευκάδα, στο ελληνικό νησί που βρίσκεται στο Ιόνιο Πέλαγος. Ο πατέρας του, Κάρολος Μουσχ Χερν, ήταν Ιρλανδός γιατρός που υπηρετούσε στα αγγλοκρατούμενα τότε Επτάνησα. Η μητέρα του ήταν η Ρόζα Κασιμάτη, Ελληνίδα η οποία καταγόταν από τα Κύθηρα. Τα πρώτα έξι χρόνια της ζωής του, ο Χερν τα πέρασε σε τόπο ελληνικό, κοντά στη θάλασσα, ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή, δεχόμενoς ποίκιλλες επιρροές που σημάδεψαν τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του τα επόμενα χρόνια. Όμως η εποχή της ηρεμίας και της ανεμελιάς του στον ελληνικό παράδεισο τέλειωσε ξαφνικά, όταν ο πατέρας του πήρε μετάθεση για την Ινδία: Οι γονείς του αναγκάστηκαν να χωρίσουν και ο μικρός τότε Χερν βρέθηκε στο Δουβλίνο υπό την κηδεμονία της απολυταρχικής θείας του.

21.4.13

Θαλής ο Μιλήσιος




Γύρω στο 620 π.Χ. γεννήθηκε στη Μίλητο της Μικράς Ασίας μια συμπαθητική και ξεχωριστή προσωπικότητα, ο Θαλής. Ένας από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας, ένας επιστήμονας που τα θεωρήματά του αποτελούν θεμέλια για τη Γεωμετρία.

Μου είναι δύσκολο να φανταστώ νέο τον παλαιότατο αυτόν πρόγονό μας κι όταν αναφέρομαι σε αυτόν μού έρχεται να τον αποκαλέσω «ο παππούς ο Θαλής». Με τα μάτια της φαντασίας μου τον βλέπω ως αεικίνητο γεράκο, σαν τρελό επιστήμονα, που συνεχώς θα παρατηρούσε και θα κρατούσε σημειώσεις για τα θαυμαστά συμπεράσματα στα οποία κατέληγε. Κι όμως ο Θαλής υπήρξε κάποτε νέος (ίσως και ωραίος), και πάσχιζε να επιβιώσει σε μια κοινωνία προσγειωμένων γήινων. Οι συμπολίτες του τον κορόιδευαν και καθόλου  δεν καταλάβαιναν τι πρέσβευε και «τι φρούτο ήταν» αυτό το παλικαράκι της Μιλήτου.  

24.3.13

Time to Run


Ένα δίλεπτο βίντεο για τον μικρό Buddu από την Ινδία, ο οποίος διασχίζει καθημερινά 13 χιλιόμετρα προκειμένου να φτάσει στο σχολείο και να μορφωθεί. Σε όλη τη διαδρομή είναι ξυπόλυτος και νηστικός. Τα ποδαράκια του πατούν άλλοτε στα χώματα κι άλλοτε στα νερά, είναι κουρασμένος, αλλά τρέχει για να μην αργήσει. Δεν έχει πολύ χρόνο: πρέπει να τρέξει! 
Τελικά, ο Buddu φτάνει στον προορισμό του, αντικρίζει τους συμμαθητές του και χαμογελά...  στέλνοντας το αισιόδοξο μήνυμα πως όσο πιο δύσκολος ο στόχος, τόσο πιο ευχάριστη η διαδρομή και πιο μεγάλη η ικανοποίηση στο τέλος.