3.10.10

Γιατί Πολεμάς

Παρακάτω δημοσιεύω το ποίημα του Βαγγέλη Τσαβδάρη "Γιατί Πολεμάς"

Πες μου γιατί πολεμάς ποιο θέλγητρο σε μεθάει, το αποτέλεσμα ή η μαγεία της μάχης.
Το ουρλιαχτό των αδίκων υπομονή σού προσφέρει, το ταξίδι προσμονή και η μάχη δύναμη.

Πες μου γιατί το σταματάς
το αγωνιώδες παιχνίδι της ένωσης
που με φαιά ουσία ξεκινάς καθημερινά τη ζωή σου.

Με το αλλοτινό σου προσωπείο υψώνεις τις απαγορεύσεις,
με την απολυτοποίηση της ειλικρίνειας λαβώνεις τη μητρόπολη των συναισθημάτων μου.

Σε ένα δωμάτιο με ψεύτικα χρώματα
το σώμα στέκεται χωρίς απόκριση.
η ψυχή γίνεται φυγάς, και ο χαρακτήρας μετατρέπεται σ’ ένα οχυρό με ξεφτισμένες τις παλιές περγαμηνές.

Τίποτα όμως δεν ξεφεύγει από τις στενές,
τεθλασμένες γραμμές του μυαλού.
Μόνο οι στύλοι της διάνοιας παράγουν αβίαστα το λυγμό σου.

Οι ανοιξιάτικες σκηνές του εσωτερικού σου θεάτρου
μοιάζουν με χειμώνα όταν τους μετουσιώνεις σε πραγματικότητα.

Τα όργανα μιας μακρινής κουλτούρας παίζουν αυστηρά και επιδεικτικά
σε καταδικάζουν για μια πρωτότυπη ανηθικότητα
που όταν μετουσιωθεί σε πραγματικότητα μοιάζει τραγελαφικό παιχνίδι.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Ειρήνη σε ευχαριστώ πάρα πολύ που ανάρτησες το ποίημα. Εύχομαι τα εκπαιδευτικά σου ταξίδια να σου προσφέρουν την αξία της μάχης του εκπαιδευτικού και αυτή η μάχη, να σε κεράσει ως απόσταγμα την δύναμη για νέα προτοποριακά εγχειρήματα.
Βαγγέλης