30.10.10

Δεν φεύγουμε από εδώ!

 Μόλις διάβασα στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας "Το Βήμα" ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα. Στο άρθρο αυτό Ευρωπαίοι από τις ανεπτυγμένες χώρες, οι οποίοι ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα δηλώνουν "Εμείς πάντως δεν φεύγουμε από εδώ", θεωρώντας πως η κρίση μπορεί να βοηθήσει την Ελλάδα να επαναπροσδιορίσει κάποια πράγματα και να ανακάμψει και απορούν με τους Έλληνες που λοιδορούν τη χώρα τους συνεχώς.

Τα τελευταία χρόνια έχω δει πολλούς φίλους μου να φεύγουν για σπουδές και για δουλειά σε Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία, Η.Π.Α. κλπ, να θέλουν να γυρίσουν αλλά να μην παίρνουν την απόφαση διότι ξέρουν πως εδώ τα πράγματα είναι δύσκολα, δουλειές δεν υπάρχουν.  Ακούω καθημερινά μαθητές να βάζουν στόχο τις σπουδές σε κάποια μεγάλη πόλη, ώστε να ζήσουν τη "φοιτητική ζωή", και για μετά να ονειρεύονται τη μετανάστευση σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα. Θέλουν να γίνουν υπάλληλοι σε μεγάλες πολυεθνικές, να έχουν το μισθό τους, τα δώρα και τις άδειές τους. Άνθρωποι με διδακτορικά, με απίστευτες ικανότητες και γνώσεις, άνθρωποι που θα μπορούσαν να αναστήσουν την Ελλάδα, φεύγουν τρέχοντας για να γίνουν υπάλληλοι.

Αναρωτιέμαι: Πού πήγε το επιχειρηματικό δαιμόνιο του Έλληνα; Πώς ένα ολόκληρο έθνος, που παραδοσιακά έβγαζε εμπόρους, εφοπλιστές και επιχειρηματίες, έφτασε στο σημείο να επιζητεί απλώς το εύκολο (που δεν είναι και τόσο "εύκολο" πια) και το σίγουρο (που κάθε άλλο παρά "σίγουρο" είναι);
Και φυσικά καταλαβαίνω να επιζητεί το μηνιάτικο ένας δάσκαλος ή ένας φιλόλογος, που σπούδασαν έχοντας ως μοναδικό επαγγελματικό δρόμο την τάξη, το σχολείο. Αλλά ένας χημικός μηχανικός, ένας ηλεκτρολόγος μηχανικός, ένας φυσικός με διδακτορικό κλπ, το μόνο που ονειρεύονται είναι να γίνουν υπάλληλοι; Πώς είναι δυνατόν να μη βλέπουν ως εναλλακτική τη μεταξύ τους συνεργασία προκειμένου να φτιάξουν κάτι για αυτούς, για τα παιδιά τους και για τη χώρα τους;

Ξέρω καλά πόσες θυσίες χρειάζονται για να ξεκινήσεις από το μηδέν, πόσος κόπος για να στήσεις κάτι δικό σου και να πετύχεις. Αλλά, όπως λέει και ο Ν. Καζαντζάκης "Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή, κάθε στιγμή γεννιόμαστε". Αλλιώς τι νόημα θα είχε η ζωή, αν δεν κάνουμε κάτι δικό μας σε αυτό τον κόσμο; Αν δεν αφήσουμε κάτι πίσω μας;

Οι Ευρωπαίοι που ζουν στην Ελλάδα όμως, παιδιά άλλων λαών, με διαφορετική νοοτροπία και μεγαλωμένοι σε άλλες καταστάσεις, ίσως πιο σκληρές,  βλέπουν την Ελλάδα ως ένα καλό πεδίο για να στήσουν τις ζωές τους και να δημιουργήσουν. Και για αυτό δηλώνουν "Εμείς δεν φεύγουμε από εδώ!". Οι Έλληνες γιατί υποχωρούμε τόσο εύκολα; Γιατί το βάζουμε στα πόδια; Γιατί αντί να φτιάξουμε αυτό τον τόπο χώρα των ονείρων μας, προτιμάμε να γίνουμε υπάλληλοι και εργάτες σε ξένα όνειρα, σε ξένους τόπους;

Νομίζω πως όλα είναι θέμα ψυχολογίας. Αν οραματιστούμε ένα καλύτερο μέλλον, πολύ απλά θα φτιάξουμε ένα καλύτερο μέλλον. Δεν είμαστε έρμαια τυχαιοτήτων. Χρειάζονται όμως σχεδιασμός, συνεργασίες, πρόγραμμα, συντονισμένες κινήσεις,  και πάνω απ' όλα να μάθουμε να σφίγγουμε τα δόντια. Ποιος είπε εξάλλου πως τα όνειρα γίνονται εύκολα πραγματικότητα; 

Εύκολα γεννιόμαστε και εύκολα πεθαίνουμε, τα ενδιάμεσα είναι δύσκολα! Αν αρνηθείς το δύσκολο, είναι σαν να αρνείσαι τη ζωή!

3.10.10

The Butterfly Circus

Εχθές παραβρέθηκα στο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους στη Θεσσαλονίκη. Ως συνήθως υπήρξαν και ενδιαφέροντα ταινιάκια και αδιάφορα. Μεγάλη απογοήτευση γεύτηκα από τις ελληνικές συμμετοχές, που δεν είχαν και πολλά να μας πουν. Με δυο λόγια φτωχές και σε προβληματισμό και σε σενάριο και σε σκηνοθεσία. Οι γαλλικές παραγωγές από την άλλη είχαν όλες το στοιχείο του χιούμορ, που σε έκαναν να χαμογελάς με συμπάθεια, ακόμη κι αν ήταν φτωχές όσον αφορά τα μηνύματα. Αντιθέτως, ενθουσιάστηκα από την αμερικάνικη ταινία The Butterfly Circus, που είχε ως κεντρικό νόημα πως ο άνθρωπος μπορεί να καταφέρει τα πάντα, αρκεί να το θελήσει και να προσπαθήσει. Δέχομαι πως η ιδέα είναι κλισέ, πως οι Αμερικάνοι μετουσιώσαν σε ταινία για ακόμη μια φορά το american dream. Όμως εμένα αυτή η εμμονή μού αρέσει! Είναι σπουδαίο να σε μεγαλώνουν με την ιδέα πως μπορείς να πετύχεις ό,τι ονειρευτείς, αρκεί να το προσπαθήσεις. Είναι ωραίο να έχεις ως πρότυπα ανθρώπους που ξεπέρασαν τον εαυτό τους. Είναι ωραίο να σού λένε πως έχεις υποχρέωση να ζήσεις μια ζωή γεμάτη...
Να τι λείπει από την ελληνική κοινωνία: το όνειρο, η ελπίδα, η προσπάθεια!

To The Butterfly Circus διαρκεί 20 λεπτά. Αξίζει να το δείτε!

Το συγκεκριμένο video μπορεί να αξιοποιηθεί και διδακτικά στο μάθημα της λογοτεχνίας β΄ λυκείου. Παρακάτω παραθέτω το φύλλο εργασίας που μοίρασα στους μαθητές μου. Με αφορμή αυτό μπορέσαμε να συζητήσουμε και το θέμα της "αναπηρίας - άτομα με ειδικές ανάγκες", που περιλαμβάνεται στην ύλη της έκθεσης β΄ λυκείου.

φύλλο εργασίας "The Butterfly Circus"

Γιατί Πολεμάς

Παρακάτω δημοσιεύω το ποίημα του Βαγγέλη Τσαβδάρη "Γιατί Πολεμάς"

Πες μου γιατί πολεμάς ποιο θέλγητρο σε μεθάει, το αποτέλεσμα ή η μαγεία της μάχης.
Το ουρλιαχτό των αδίκων υπομονή σού προσφέρει, το ταξίδι προσμονή και η μάχη δύναμη.

Πες μου γιατί το σταματάς
το αγωνιώδες παιχνίδι της ένωσης
που με φαιά ουσία ξεκινάς καθημερινά τη ζωή σου.

Με το αλλοτινό σου προσωπείο υψώνεις τις απαγορεύσεις,
με την απολυτοποίηση της ειλικρίνειας λαβώνεις τη μητρόπολη των συναισθημάτων μου.

Σε ένα δωμάτιο με ψεύτικα χρώματα
το σώμα στέκεται χωρίς απόκριση.
η ψυχή γίνεται φυγάς, και ο χαρακτήρας μετατρέπεται σ’ ένα οχυρό με ξεφτισμένες τις παλιές περγαμηνές.

Τίποτα όμως δεν ξεφεύγει από τις στενές,
τεθλασμένες γραμμές του μυαλού.
Μόνο οι στύλοι της διάνοιας παράγουν αβίαστα το λυγμό σου.

Οι ανοιξιάτικες σκηνές του εσωτερικού σου θεάτρου
μοιάζουν με χειμώνα όταν τους μετουσιώνεις σε πραγματικότητα.

Τα όργανα μιας μακρινής κουλτούρας παίζουν αυστηρά και επιδεικτικά
σε καταδικάζουν για μια πρωτότυπη ανηθικότητα
που όταν μετουσιωθεί σε πραγματικότητα μοιάζει τραγελαφικό παιχνίδι.