11.6.10

Άνθρωποι και Ποντίκια

Πρόσφατα μιλούσα με μια φίλη μου νοσηλεύτρια η οποία μού ανέφερε πως λίγες μέρες πριν ένας Αλβανός φυλακισμένος μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης σε κακή κατάσταση. Τι τού είχε συμβεί; Τον είχαν καταδαγκώσει οι τεράστιοι αρουραίοι με τους οποίους… συγκατοικεί στις Φυλακές της Κέρκυρας. Τα πόδια του ήταν γεμάτα πληγές από τις δαγκωματιές των τρωκτικών, ο ίδιος ήταν σε κατάσταση σοκ και εκλιπαρούσε για να μην επιστρέψει στο κελί-κολαστήριο. Όσο απίστευτο κι αν ακούγεται στις μέρες μας εξακολουθούν άνθρωποι να αντιμετωπίζονται με τον πιο φρικαλέο και μειωτικό τρόπο.
Ο συγκεκριμένος ήταν ένας άνθρωπος που βρέθηκε στη φυλακή για χρέη, αν και αυτό δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία. Θα μπορούσε να βρισκόταν εκεί για οποιοδήποτε ποινικό παράπτωμα. Το φλέγον ερώτημα είναι πώς πληρώνει τελικά κανείς σε αυτή τη χώρα. Αλλά και ποιος πληρώνει…
Παρόμοιες ιστορίες αν τις άκουγα για χώρες της Μέσης Ανατολής θα τις απέδιδα στα αυστηρά και ολοκληρωτικά καθεστώτα ή σε ακραίες θρησκευτικές πεποιθήσεις και σίγουρα θα μονολογούσα «αυτά τα κράτη είναι πίσω από τον κόσμο και είναι ντροπή που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα». Για την Ελλάδα όμως τι να πω; Ούτε η κεντρική εξουσία, ούτε η επίσημη θρησκεία αφήνει υπόνοιες πως κάποιος άνθρωπος αξίζει να δέχεται εξευτελισμό από άλλους ανθρώπους, πως κάποιος άνθρωπος είναι κατώτερος από κάποιους άλλους. Κι όμως ο ωχαδελφισμός, η διαφθορά, η αδιαφορία για το συνάνθρωπο και το γεγονός ότι κάποιοι δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους, είναι που έχουν επιφέρει αυτά τα χάλια.
Σίγουρα κάποιοι θα έσπευδαν να πουν πως το κράτος είναι σε οικονομική κρίση και δεν υπάρχουν χρήματα για μυοκτονία και απολύμανση του χώρου των φυλακών. Είναι όμως τουλάχιστον χυδαίο να θέτουμε θέμα χρημάτων όταν μια ανθρώπινη ζωή αντιμετωπίζεται με τόση απαξίωση.
Κάποιοι άλλοι ίσως να έλεγαν πως στις φυλακές «φιλοξενούνται» απατεώνες, δολοφόνοι, ναρκομανείς και πως δεν είναι άνθρωποι σαν τους άλλους, πως τους αξίζει να υποφέρουν μήπως και συμμορφωθούν. Σύμφωνοι. Είναι πράγματι βλαβεροί για το κοινωνικό σύνολο και μάλιστα το έχουν αποδείξει εμπράκτως. Αυτό δεν σημαίνει όμως πως μπορούμε οι υπόλοιποι να τους αφήνουμε να φαγωθούν, να μολυνθούν, να αρρωστήσουν ή ακόμη και να πεθάνουν από τεράστια τρωκτικά που τα βράδια τούς δαγκώνουν και κόβουν κομμάτια από τη σάρκα τους.
Προσωπικά από τη μέρα που πληροφορήθηκα το περιστατικό δεν μπορώ να κοιμηθώ ήσυχη. Αισθάνομαι κάτι λιγότερο από άνθρωπος όταν ξέρω πως τις νύχτες κάποιοι συνάνθρωποί μου «σωφρονίζονται» μέσα σε μεσαιωνικές συνθήκες. Όταν σκέφτομαι πως κάποιοι υπεύθυνοι για τη δικαιοσύνη και τις φυλακές παραβιάζουν κατάφωρα τα ανθρώπινα δικαιώματα μένοντας παρόλα αυτά οι ίδιοι στο απυρόβλητο. Πότε επιτέλους θα βγούμε από το σκοτάδι;