23.3.10

Η εκδρομή

Φύγατε και πήγατε εκδρομή
Η Ιταλία κοντά της να σας υποδεχτεί.
Αφήσαμε το μάθημα κι ήρθε το παραπάτημα
Για λίγο ησυχάσαμε, τα βάσανα ξεχάσαμε.
Μα τώρα ήρθε η ώρα ξανά για τα θρανία
Γραμματικές και εγχειρίδια για να ξαναδιαβάσουμε
...Μπας και περάσουμε.

Το παραπάνω ποιηματάκι το έγραψε ο μαθητής Βέσκος Γιώργος του Α4 του Γελ Αριδαίας για να υποδεχτεί εμένα και τους άλλους καθηγητές που επιστρέψαμε από την πενταήμερη εκδρομή στην Ιταλία. Φαίνεται ότι το διάλειμμα από τα αρχαία ελληνικά, τη γραμματική και το εγχειρίδιο γλωσσικής διδασκαλίας ήταν πολύ ευχάριστο και άφησε ελεύθερο χρόνο στον Γιώργο για να γράψει αυτό το πολύ χαριτωμένο ποίημα. Ευχαριστούμε πολύ!

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Σας άκουσα να λέτε οτι θα δημοσιεύσεται το ποίημα του Γιώργου.Απο απλή περιέργεια λοιπόν είπα να ρίξω μια ματιά.Επειδή διάβασα και τις προηγούμενες δημοσιεύσεις σας,σκέφτηκα να σας πω κάποια πράγματα.Για μας τους μαθητές (θέλω να πιστέυω οτι εκφράζω τ γνώμη ενός αρκετά μεγάλου αριθμού μαθητών) καλός καθηγητής δεν είναι αυτός που θα μας βάλει καλούς βαθμούς.Καλός είναι αυτός που θα ενδιαφερθεί για τα προβληματά μας, που θα μας προσεγγισει και θα καταφέρει να μπαίνει μεσα στην τάξη και ''να μην τον έχουμε γραμμένο''. θεωρώ οτι ΄λίγοι είναι οι καθηγητές στο λυκειό μας που ανταποκρίνονται σε αυτά που ανέφερα. πραγματικά ανήκετε μέσα σε αυτούς τους λιγους.μπορεί να σας φαίνονται υπερβολικά όλα όσα ανέφερα αλλά έτσι είναι.ομως στην ελλάδα κανένας δεν ρωτάει τους μαθητές. τελσπα...όσο για την αγωγή υγείας πρέπει να ξέρετε και εσείς αλλα και η κ.Ελένη και ο Βαγγέλης οτι και εμείς είμαστε πάρα πολυ χρούμενη και ευχαριστιμενοι απο το προγραμμα.ΑΝΝΑ Α4

Ανώνυμος είπε...

Ως εξιλέωση που ξέχασα την γιορτή της καλύτερης μου φίλης
Σου προσφέρω τους νέους μου στίχους
Σε ώρες ανοιξιάτικής ανθοφορίας
Φουντώνει η κρίση της μεγάλης ησυχίας
΄
Μια κρίση που με λόγια ζοφερά
Τα ποιητικά φράγματα σπάνε κι οι καμπάνες της ζωής γύρω σου σήμανε

Να ξυπνήσουν τον δόλιο διευθυντή
που από το γραφείο του έχει γαντζωθεί
στην απρόσωπη του νόμου την γραφίδα
που την σβήνουν τα δάκρυα της ψυχής

Αυτοί οι δρόμοι της ευθύνης
Που οι μονόδρομοι της αγάπης
μόνο σε οδηγούν σε ξέφωτα ζωής\

Ζωής μιας επανάστασης
Γλυκιάς ρανίδας αίματος
που γράφει στα βαθιά
εκεί μες τα κατάστιχα
τα λόγια της ψυχής σου

Τσαβδάρης Βαγγέλης