10.3.10

Εν αναμονή...

Όταν ήμουνα παιδί παίζαμε και μιλούσαμε για τα αγαπημένα μας κινούμενα σχέδια ή για τα παιχνίδια μας. Στην εφηβεία μου συζητούσαμε για αγόρια, για φιλίες, για μαθήματα και για τις μελλοντικές σπουδές μας. Ονειρευόμασταν να γίνουμε φοιτητές και να σπουδάσουμε κάτι που θα μας αρέσει βάσει των ενδιαφερόντων και των δυνατοτήτων μας και όχι βάσει των χρημάτων που θα βγάζαμε από την εργασία μας. Επικρατούσε γενικά ένας ρομαντισμός. Και δεν νομίζω πως απλώς εξωραΐζω το παρελθόν σκεπτόμενη όλα αυτά. Είμαι σίγουρη πως αυτό που θυμάμαι ήταν κάποτε πραγματικότητα. Είμαι σίγουρη πως κάποτε ήμουν ένας άνθρωπος που δεν σκεφτόταν κάθε μέρα τα έσοδα και τα έξοδα.
Πλέον είναι καθημερινή η συζήτηση για τους μισθούς, τις περικοπές και τις αυξήσεις στο Φ.Π.Α. Βγαίνεις να πιεις έναν καφέ και να χαρείς και καταλήγεις να ψυχοπλακώνεσαι από την απελπισία που μεταφέρουν όλοι. Οι δημόσιοι υπάλληλοι γκρινιάζουν για την κατάσταση και οι του ιδιωτικού τομέα (υπάλληλοι κι αφεντικά) χαίρονται που το κράτος μάς περικόπτει τους μισθούς. Σου λένε ευθαρσώς ή με υπονοούμενα: «Για να δεις και εσύ τη γλύκα! Δεν θα είσαι πια ο προνομιούχος!» Και προσπαθείς να εξηγήσεις πως πρώτον έτσι κι αλλιώς δεν πληρωνόμουν καλά -πόσο μάλλον τώρα-  και δεύτερον πως για να πάει μπροστά η κοινωνία δεν πρέπει να εξισωθούμε όλοι προς τα κάτω, αλλά προς τα πάνω. Τους εξηγείς πως η αγορά από την οποία περιμένουν και οι ίδιοι για να δουλέψουν και να πληρωθούν, θα αποστραγγιστεί ακόμη περισσότερο τώρα. Μα εκείνοι μοιάζουν να μην καταλαβαίνουν.
Έπειτα γυρίζεις σπίτι και ανοίγεις την τηλεόραση για να μάθεις τις νέες εξελίξεις στις ειδήσεις. Όμως το μόνο που ακούς είναι για το πόσα χρωστάμε και για το πώς μας αντιμετωπίζουν οι ξένοι. Έχουμε πλέον εμπεδώσει πως τα καταφέραμε περίφημα και καταστρέψαμε την Ελλάδα… αλλά ποιος θα πληρώσει τη νύφη; Εμείς οι απλοί πολίτες θα ζοριστούμε όσο πάει, θα κάνουμε όποια θυσία χρειαστεί προκειμένου να ανασάνει η χώρα, όμως δεν θα έπρεπε να ειπωθεί κάτι και για αυτούς που «έφαγαν» τα χρήματα; Δεν πρέπει να γίνει κάποια έρευνα, κάποια δίκη, να απονεμηθεί δικαιοσύνη τέλος πάντων;
Την άλλη μέρα πηγαίνεις στο σχολείο και πρέπει να μιλήσεις στους μαθητές για την αξία της δικαιοσύνης και για τη σημασία της ευνομίας προκειμένου για την εύρυθμη λειτουργία της πολιτείας (τέτοια κεφάλαια υπάρχουν μπόλικα στα σχολικά βιβλία). Και ειλικρινά μού έρχεται να γελάσω. Πώς είναι δυνατόν να θεωρητικολογούμε, όταν το ίδιο μας το κράτος δίνει το μήνυμα στους πολίτες πως το δίκαιο δεν υφίσταται; Πώς είναι δυνατόν να μένουν ατιμώρητοι όσοι έφτασαν τη χώρα σε αυτό το χάλι; Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε ποτέ δεν θα διορθωθεί η κατάσταση και η διαφθορά απλώς θα μεγαλώνει.
Κι όταν πια έρχεται το βράδυ και είναι ώρα να κοιμηθείς νιώθεις ένα απίστευτο βάρος στο κεφάλι σου. Κλείνεις τα μάτια και φέρνεις στο νου τους τόσους παιδικούς και εφηβικούς φίλους που έφυγαν από την Ελλάδα και βρίσκονται πια στην Ευρώπη ή την Αμερική. Λυπάσαι που τους έχασες και την ίδια στιγμή τούς μακαρίζεις που πήραν τη μεγάλη απόφαση και διεκδίκησαν κάτι καλύτερο για τους εαυτούς τους. Φέρνεις στο νου και τα παιδιά στο σχολείο που σε δυο μήνες θα δώσουν εξετάσεις για να περάσουν σε μια σχολή αμφίβολης ποιότητας στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Πόσο πολύ αγχώνονται τώρα και πόσο πολύ θα αγχωθούν στο μέλλον όταν θα γραφτούν στις λίστες των ανέργων. Φέρνω στο νου και εκείνους τους εκπαιδευτικούς που ζούνε ακόμη σε φοιτητικά σπίτια και έχουν μετοικήσει σε νησιά και σε παραμεθόριες περιοχές, που κάνουν τη δουλειά τους με όρεξη και μεράκι και που ονειρεύονται ένα μέλλον καλύτερο για αυτούς και τις νέες γενιές που περνούν από τα χέρια τους. Άραγε θα έρθει σύντομα η αλλαγή σε τούτη την ταλαιπωρημένη χώρα; 

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Κυρία Μαραγκόζη, η νοσταλγία των παιδικών χρόνων,της ανεμελιάς και του ρομαντισμού ξυπνούν συχνά και σε μένα και παρόλο που δεν υφίστανται όλα αυτά πλέον, μου αρκεί η ανάμνησή τους. Θέλω να τα θυμάμαι και να θυμίζω συνεχώς στον εαυτό μου να μη καταντήσω ένας άνθρωπος που θα αγωνιά και θα μιζεριάζει διαρκώς για τα οικονομικά του όσο κι αν τον πιέζουν οι συνθήκες. Είμαι ακόμα 20 και το μέλλον μού φαίνεται ότι θα εξελιχθεί κάπως έτσι, αν και δε το θέλω!Θα ήθελα όσο μπορώ να ακολουθώ αξίες όπως αυτές του δικαίου,της ανιδιοτέλειας κτλ.κ να τις εμφυσώ στους μαθητές μου όσο κι αν όλα γύρω μου δείχνουν να καταρρέουν...


Είμαι παλιά σας μαθήτρια(Παρασκευή Σαμοΐλη, αν θυμάστε).Βρεθηκα κατά τύχη στο ιστολόγιο και χάρηκα που σας ανακάλυψα!Σας είχαμε στην Γ λυκείου στο 7ο λύκειο στην Άνω Πόλη!Είστε ακόμη στη Θεσσαλονίκη;

Ειρήνη Μαραγκόζη είπε...

Παρασκευή, φυσικά και σε θυμάμαι. Ήσουν από τις μαθήτριες που ξεχώριζες με την επιμέλεια, τη σκέψη και την ευγένειά σου. Μαζί κάναμε το ταλαιπωρημένο μάθημα που ακούει στο όνομα "Επιτάφιος" του Περικλή και θυμάμαι πως βασιζόμουν σε σένα και στον Γιώργο (ελπίζω να θυμάμαι καλά το όνομα) για να κάνω τη διδασκαλία μου. Δεν υπήρχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το μάθημα, αλλά εσείς συμμετείχατε και με βοηθούσατε πολύ. Νομίζω πως έχεις περάσει νομική. Κάνω λάθος;
Ευχαριστώ για το σχόλιό σου και σου εύχομαι καλή σταδιοδρομία. Μπορεί το κλίμα των εποχών να είναι λίγο απαισιόδοξο, αλλά για τους δυναμικούς ανθρώπους οι δυσκολίες γίνονται ευκαιρίες...

Πολλά φιλιά

Υ.Γ. Διορίστηκα ένα χρόνο μετά τη δική σας αποφοίτηση στη Αριδαία Πέλλας. Στη Θεσσαλονίκη όμως βρίσκομαι τακτικά.

Ανώνυμος είπε...

Είμαι στο Παιδαγωγικό δημοτικής εκπαίδευσης εδώ στη Θεσσαλονίκη!
Και ο Γιώργος(καλά τον θυμάστε) σπουδάζει κι αυτός ό,τι ονειρευόταν,δηλαδή πολιτικός μηχανικός στην Ξάνθη. Μάλιστα το Σαββατοκύριακο τον επισκεφθήκαμε με κάποια παιδιά από το σχολείο!

Πώς είναι το σχολείο στην Αριδαία;Είναι ωραία η ζωή εκεί;Εγώ,αν και είναι νωρίς ακόμη, θα ήθελα τον πρώτο καιρό να δουλέψω σε κάποιο νησί, γιατί πιστεύω ότι θα είναι ξεχωριστή εμπειρία(αν και λίγο δύσκολη!)

Πρόσφατα πέρασα και από το σχολείο.Ήταν όλοι εκεί: ο κος Μαυροκωστίδης, ο κος Παπαγεωργίου, η κα Παλιούρα..Κρίμα που δε βλέπουμε κι εσάς!

Πολλά χαιρετίσματα και καλή συνέχεια στο αν μη τι άλλο δύσκολο, αλλά ταυτόχρονα υπέροχο λειτούργημά σας!
(τώρα θα είμαστε συνάδελφοι-παιδαγωγοί)

Ειρήνη Μαραγκόζη είπε...

Πολύ χαίρομαι που είστε καλά, που σπουδάζετε αυτό που θέλετε και που διατηρείτε επαφές. Είναι κρίμα να χάνονται οι φιλίες από το σχολείο!

Το 7ο είναι ένα πολύ καλό σχολείο, με καλό σύλλογο και καλά παιδιά. Θα ήθελα πολύ να ξαναδουλέψω εκεί... αλλά είναι μακρινό όνειρο. Όσο για την Αριδαία, περνάμε καλά! Είναι μια ήσυχη πόλη, με δυνατούς μαθητές και καλά παιδιά. Προσωπικά δεν ήθελα με τίποτα να πάω σε νησί κι έτσι ο νομός Πέλλας ήταν ό,τι καλύτερο μου συνέβη.

Χάρηκα πολύ για την επικοινωνία μας, να δώσεις πολλά χαιρετίσματα και θα χαρώ να τα ξαναπούμε. Καλή σταδιοδρομία! Είμαι σίγουρη πως ως παιδαγωγός θα είσαι πάρα πολύ καλή.
Φιλιά!