23.2.10

Εποχές απαξίωσης

Απογοήτευση και μόνο απογοήτευση εισπράττω τις τελευταίες μέρες από ορισμένους μαθητές τους οποίους βαθμολόγησα με υψηλή βαθμολογία, ενώ δεν άξιζαν. Επικρατεί βλέπετε η άποψη ότι αφού είναι γ' λυκείου και δεν δημιουργούν προβλήματα με τη συμπεριφορά τους, πρέπει ο εκπαιδευτικός να τους βοηθήσει για να πάρουν ένα καλό απολυτήριο και για να βοηθηθούν στις πανελλαδικές... ακόμη κι αν δεν αποδίδουν στα μαθήματα. 

Άλλωστε τα καημένα τα παιδιά δεν προλαβαίνουν να είναι σωστά στις υποχρεώσεις τους... ο φόρτος εργασίας είναι μεγάλος: αμέσως μετά το σχολείο τρέχουν στο φροντιστήριο και από εκεί κατευθείαν στο σπίτι. Κι έτσι την άλλη μέρα στο σχολείο δεν είναι διαβασμένοι, διότι δεν πρόλαβαν και διότι είχαν άλλες εργασίες να κάνουν για το φροντιστήριο. "Δεν πειράζει, παιδί μου, τουλάχιστον να προσέχεις στο μάθημα και να συμμετέχεις", λες (πού φτάσαμε, να κάνουμε υποχωρήσεις σε όλα). Και πραγματικά αυτό περιμένω, τουλάχιστον να συμμετέχουν. Εκείνοι όμως κάθονται βουβοί και κοιτούν το άπειρο με δυο - τρεις εξαιρέσεις. 

Είναι οι ίδιοι μαθητές που λίγες μέρες πριν από τη βαθμολογία συμμετείχαν, είναι οι ίδιοι που με πλεύρισαν για να δεσμευτώ πως θα τους βοηθήσω στο τετράμηνο, είναι οι ίδιοι που αντιμετωπίζουν το σχολείο ως πάρεργο και έχουν την ψευδαίσθηση πως επειδή πηγαίνουν φροντιστήριο, θα μπουν και στη σχολή που θέλουν. Και τώρα που πήραν τον καλό βαθμό είναι σαν να σου λένε: "Είσαι κορόιδο. Εμείς και το σχολείο και εσένα σε έχουμε γραμμένο. Μόνο ο βαθμός μάς ενδιέφερε". 

Κι ας πασχίζω εγώ να τους εξηγήσω πέντε πράγματα, κι ας σκέφτομαι συνεχώς τον τρόπο για να κάνω το μάθημα το δυνατόν πιο ενδιαφέρον. Τίποτα. Το απόλυτο τίποτα. Διότι δεν υπάρχει αγάπη για μάθηση, δεν υπάρχει φιλότιμο. Τα παιδιά είναι ρομπότ. Τους λένε όλοι ότι το δημόσιο σχολείο δεν αξίζει, ότι οι καθηγητές είναι άχρηστοι και αυτοί το πιστεύουν και το χρησιμοποιούν ως δικαιολογία για την τεμπελιά τους. Και είναι τόσο προγραμματισμένοι που μόλις τους πω ότι θα τους κατεβάσω το βαθμό, αμέσως κινητοποιούνται... Μόνο τότε και για λίγο. Δηλαδή πρέπει να τους χειρίζομαι για να έχω αποτέλεσμα; Πρέπει να τους απειλώ; Ε, όχι. Δεν θέλω κι ας αναγκάζομαι να το κάνω πού και πού, όπως σήμερα το πρωί. Και φώναξα και ενημέρωσα πως στο άλλο τετράμηνο τα πράγματα θα είναι πολύ διαφορετικά. Μα, τι περιμένε λοιπόν; Να μη δίνετε τίποτα και να παίρνετε τα πάντα; Ή μήπως θέλετε ο εκπαιδευτικός να μην ενδιαφέρεται για να έχετε μετά δικαιολογία να λέτε πως είναι άχρηστος; Προφανώς ο εκπαιδευτικός που δουλεύει δεν σας συμφέρει, διότι σας ζορίζει. Μα, καλά σε τι εποχές απαξίωσης ζούμε;

Έτσι λοιπόν περνά η ζωή στο δημόσιο σχολείο: με πολύ λίγη ηθική ικανοποίηση, με πολλή στεναχώρια, με ελάχιστες οικονομικές απολαβές και με πολλή δουλειά παρόλα αυτά. Από τις οχτώ το πρωί ως τις επτά το βράδυ στο πόδι: να κάνεις σωστά τη δουλειά σου, να προετοιμαστείς για την άλλη μέρα, να διορθώσεις τετράδια και εκθέσεις. Και το μόνο που λαμβάνεις είναι ένα χαμόγελο ειρωνείας που το αισθάνεσαι να σε πληγώνει και να σου γκρεμίζει ό,τι ωραίο έχεις στην ψυχή σου...

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ειρήνη το ζητημα χρειαζεται μακροσκελη αναλυση διοτι δεν μπορούμε παντα να απαξιωνουμε το συστημα, εδω υπάρχει μια καθαρη εμπορευματοποιηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας απο πλευράς των μαθητών.
Υπάρχουν ομως και καθηγητές που απαξιώνουν το ρόλο τους λέγοντας << Αυτα θα τα κάνετε στο φροντιστήριο >>, και καποιο αλλοι της Π.Δ.Σ Οι οι οποιοι λογω των προβληματων της ορομησθιας δεν δινουν ενέργεια στο διδακτικό τους έργο

Ανώνυμος είπε...

ΞΕΧΑΣΑ ΝΑ ΒΑΛΩ ΟΝΟΜΑ ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΤΣΑΒΔΑΡΗΣ

Ειρήνη Μαραγκόζη είπε...

Βαγγέλη, προφανώς μόλις και μετά βίας έθιξα το πρόβλημα που όλοι οι εκπαιδευτικοί λίγο πολύ βιώνουμε στο σχολείο. Το σύντομο κείμενό μου ήταν απόρροια μιας κακής μέρας που είχα στο σχολείο που μου έριξε την ψυχολογία και με ώθησε να βγάλω από μέσα μου την απογοήτευση με την ελπίδα να ηρεμήσει κάπως η ψυχή μου. Είναι απίστευτα μαύρο το συναίσθημα που βιώνεις όταν αντιλαμβάνεσαι πως όλα σχεδόν γίνονται για το αντάλλαγμα, για το καροτάκι, δηλ. για το βαθμό. Ειλικρινά δεν περιμένω ούτε ευχαριστώ, ούτε ευγνωμοσύνη. Στην τελική τη δουλειά μου κάνω και πληρώνομαι για αυτήν. Αλλά περιμένω συνεργασία. Περιμένω αναζήτηση, απορίες κλπ. Είναι οι αυριανοί πολίτες και δεν μπορώ να δεχτώ την παθητικότητα. Προτιμώ να μου αντιταχθούν, να μου πουν τα παράπονά τους με επιχειρήματα, να μου κάνουν κριτική παρά να μένουν αδρανείς.
Τώρα για τα τρωτά του εκπαιδευτικού συστήματος... φταίνε πολλοί και το πρόβλημα δεν θα λυθεί παρά μόνο με σκληρά μέτρα και αλλαγές. Λυπάμαι που το λέω, αλλά και "ο άγιος φοβέρα θέλει". Ας μπει η αξιολόγηση στους εκπαιδευτικούς και θα δούμε αν θα στρώσουν τα πράγματα...
Καλή σου μέρα!

Ανώνυμος είπε...

Γεια σου Ειρήνη εγώ διδάσκω στα ΤΕΙ και άρα οι φοιτητές μου υπήρξαν μαθητές σου και θα γίνουν αύριο ενεργοί πολίτες. Θέλουμε πολίτες με τέτοια στάση ζωής? Ψηφίζω όχι.