2.12.09

Συνεδρίαση ΕΛΜΕ

Σήμερα είχαμε άδεια προκειμένου να ψηφίσουμε για το διοικητικό συμβούλιο της Α΄ ΕΛΜΕ στο νομό Πέλλας κι έτσι δεν πήγαμε στα σχολεία. Είμαι υπέρ του συνδικαλισμού, της οργανωμένης προσπάθειας και του αγώνα. Χάρη σε ανθρώπους που πίστεψαν σε ένα καλύτερο μέλλον κατακτήθηκαν τα εργασιακά μας δικαιώματα. Διαφωνώ όμως με το να κλείνει το σχολείο μια τέτοια μέρα. Τι φταίνε τα παιδιά να χάνουν διδακτικές ώρες; Τι φταίνε οι εργαζόμενοι γονείς που δεν είχαν πού να αφήσουν τα παιδιά τους σήμερα που τα σχολεία του νομού ήταν κλειστά; 

Κάποιοι θα μου πουν πως είναι κατακτημένο εργασιακό μας δικαίωμα να πηγαίνουμε στη συνέλευση και να συζητάμε τα προβλήματα του κλάδου μας. Συμφωνώ 100 τοις 100. Αλλά επειδή πιστεύω στις σολομώντειες λύσεις θεωρώ πως το καλύτερο θα ήταν να γίνουν οι 4 πρώτες ώρες και μετά να γίνει η συνέλευση. Έτσι κι αλλιώς όλοι στις 12 και μισή πήγαν στη συνεδρίαση. Μόνον τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου ήταν εκεί από τις 10. Ήμουν στη συνέλευση και ξέρω.



Επί της ουσίας τώρα: Τι συζητήθηκε που να άξιζε την προσοχή μου; Χμ... Μου έκανε εντύπωση ένας συνάδελφος και συνδικαλιστής που τάχθηκε κατά της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών.  Γιατί αγαπητέ συνάδελφε; Τι φοβάστε και δεν θέλετε την αξιολόγηση; Όποιος είναι ευσυνείδητος και κάνει καλά τη δουλειά του δεν ανησυχεί. Αντιθέτως, επιζητά κίνητρα για να γίνεται καλύτερος. Θέλει συνεχώς να μαθαίνει, να επιμορφώνεται και να παρακολουθεί τις εξελίξεις, ώστε να είναι σε θέση να καταλαβαίνει καλύτερα και τους μαθητές του.

Επίσης μου έκανε εντύπωση που τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου πληρώνονται για τις εκδρομές που διοργανώνουν από χρήματα που μαζεύουν από τις νόμιμες κρατήσεις μας. Με λίγα λόγια και τα οδοιπορικά τους καλύπτονται από το πρακτορείο τουρισμού (τα λεγόμενα free, όπως ειπώθηκε στη συνεδρίαση) και "κόβουν" και μισθό στον εαυτό τους ως συνοδοί των εκδρομών. Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει!

Ακόμη, κάποιοι πρότειναν να διδάσκεται η Ιστορία και η Γεωγραφία στη γλώσσα των αλλοδαπών  μαθητών που φοιτούν στα ελληνικά σχολεία. Είμαστε σοβαροί; Μου έχει τύχει να βρεθώ σε τάξη που είχα 3 μαθητές από την Αλβανία, 4 από τη Γεωργία, 1 από τη Σερβία και 9 από Ελλάδα. Τι θα έπρεπε, να υπάρχουν 4 διαφορετικοί δάσκαλοι για να διδάσκουν στα παιδιά την Ιστορία στη μητρική τους γλώσσα; Αν κάποιο παιδί επιθυμεί να μάθει καλύτερα τη γλώσσα των γονιών του, μπορεί να πάει σε σχολείο αλβανικής, γεωργιανής, σερβικής κλπ γλώσσας. Το ίδιο κάνουν οι ομογενείς Έλληνες σε Γερμανία, Γαλλία, Η.Π.Α., Αυστραλία. Στο Ελληνικό σχολείο τα μαθήματα γίνονται και πρέπει να γίνονται μόνο στην Ελληνική γλώσσα. Για αυτό λέγεται και Ελληνικό σχολείο. Αν ήταν Βαλκανικό ή Ευρωπαϊκό, τότε αυτή η πρόταση θα είχε βάση και θα με έβρισκε σύμφωνη.

Κάτι άλλο που ειπώθηκε αφορούσε τα ολοήμερα γυμνάσια που προωθεί η κυβέρνηση. Ωραία, να γίνουν, να διοριστεί και κόσμος, να μειωθεί και η ανεργία. Όμως (όπως πολύ σωστά είπε κάποιος συνάδελφος) υπάρχουν οι υποδομές; Υποτίθεται πως στα ολοήμερα γυμνάσια τα παιδιά θα πρέπει να έχουν προσωπικό χώρο για να φυλάνε τα βιβλία τους ή για να αλλάζουν ρούχα, ειδική αίθουσα για να τρώνε, μεγάλες βιβλιοθήκες για να διαβάζουν, κρεβάτια για να ξαπλώνουν αν νιώθουν κουρασμένα κλπ. Εδώ στο Λύκειο Αριδαίας δεν έχουμε καν κλειστό γυμναστήριο και τα παιδιά κάνουν γυμναστική μέσα στο κρύο... πώς θα γίνουν όλα αυτά χωρίς σχέδιο, χωρίς υποδομές;

Έπειτα απαιτούμε από το κράτος μαζικούς διορισμούς. Συνάδελφοι, οι εποχές αλλάξανε. Το κράτος δεν είναι πια ο μεγάλος εργοδότης. Ας μη μεγαλώνουμε πια τα παιδιά μας με φρούδες ελπίδες πως τάχα θα μπούνε στο δημόσιο και θα είναι όλα καλά. Οι Έλληνες πρέπει να γίνουμε δημιουργικοί. Δεν πάει άλλο. Και εμείς που είμαστε στο δημόσιο οφείλουμε να είμαστε πιο εργατικοί από τους άλλους. Πώς αλλιώς θα διαφυλάξουμε τη δουλειά μας; Παραπονιόμαστε για την απαξίωση που βιώνουμε από γονείς και μαθητές. Κάναμε κάτι για να πείσουμε την ελληνική κοινωνία ότι αγαπάμε τη δουλειά μας και ότι προσπαθούμε για το καλύτερο; Αν η απάντηση είναι "ναι", η δική μου γνώμη είναι πως πρέπει να μοχθήσουμε κι άλλο. Δεν μου αρέσει ο τρόπος που με αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία όταν λέω πως είμαι δημόσιος εκπαιδευτικός: "Α! Εσείς όλο κάθεστε!" λένε. Ε, δεν είναι αλήθεια! Πώς να το κάνουμε; Όμως μόνον εμείς είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να ανατρέψουμε αυτό το στερεότυπο, γιατί δυστυχώς εμείς δώσαμε τροφή για να δημιουργηθεί αυτή η εντύπωση.

Ζούμε σε μεταβατικές εποχές. Τα χρόνια της αθωότητας και της ξάπλας πέρασαν. Πονάω κάθε μέρα διότι σχεδόν όλοι οι παιδικοί μου φίλοι σπούδασαν και αυτή τη στιγμή είναι στο εξωτερικό αναζητώντας λίγη αξιοκρατία και μια αξιοπρεπή δουλειά. Πονάω που οι φίλοι μου, που δεν έφυγαν, εργάζονται 10 ώρες κάθε μέρα για ελάχιστα χρήματα και δεν έχουν εναλλακτικές και δεν αποφασίζουν να παντρευτούν και να προχωρήσουν στη ζωή τους. Το κράτος δεν τους εμπνέει εμπιστοσύνη. Έχουν κι αυτοί στο νου τους τη φυγή... μα τους κρατούν εδώ πίσω οι γονείς και τα συναισθήματα. Πονάω γιατί έχω και φίλους που δεν βγάζουν ούτε τα προς το ζην κι ας είναι λαμπρά μυαλά, κι ας έχουν απίστευτες δυνατότητες. Η χώρα δεν τους χρειάζεται. Σύντομα... θα φύγουν κι αυτοί.

Δεν θέλω να είμαι μέλος μιας χώρας γερόντων, μιας χώρας μη δημιουργικών ανθρώπων. Δεν θέλω να με θεωρούν οι συμπολίτες μου κηφήνα μόλις ακούνε την επαγγελματική μου ιδιότητα, δεν θέλω οι μαθητές μου να στεναχωριούνται για τα χρήματα (είναι τραγικό, αλλά όλη αυτή η οικονομική δυσπραγία έχει "φορτωθεί" στην ψυχολογία των μικρών παιδιών), δεν θέλω οι συνδικαλιστές να είναι αποκομμένοι από την πραγματικότητα, δεν θέλω όλη αυτή την υποκρισία! Δημοσιεύω αυτές μου τις σκέψεις διότι έχω ανάγκη από ανατροφοδότηση. Έχω ανάγκη από διάλογο επί της ουσίας και από αντιπαράθεση.

Τι να πω; Κανονικά θα έπρεπε να ήμουν χαρούμενη που δεν πήγα στη δουλειά μου, αλλά πληρώθηκα, που πήγα βόλτα στην Έδεσσα και που έφαγα έξω με συναδέλφους… αλλά δεν είμαι. Η συνέλευση αυτή μου πυροδότησε δυσάρεστα συμπεράσματα και με στεναχώρησε. Άραγε, υπάρχει ελπίς;






1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Το παρόν άρθρο αντικατοπτρίζει τις απόψεις μιας μεγάλης θέλω να ελπίζω μερίδας εκπαιδευτικών που δεν μας έχει αλλοτριώσει ο ρόλος του δημοσίου υπαλλήλου, αντίθετα θυμόμαστε οτι είμαστε πανω απο όλα παιδαγωγοί.
Τσαβδάρης Ευάγγγελος
δάσκαλος επιστημονικος συνεργάτης Αγωγης Υγείας