30.11.09

Η ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Στην παγωμένη βορειοανατολική Σιβηρία βρίσκεται η Δημοκρατία των Σάκα (γνωστή και ως Γιακουτία), η οποία είναι μέλος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Εκεί η θερμοκρασία φτάνει τους -50°C στα μέσα του Ιανουαρίου, ενώ το 1926 είχε αγγίξει τους -71,2°C. Κι όμως! Σ' αυτές τις φαινομενικά αντίξοες για τη ζωή συνθήκες, όπου το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους είναι μόνιμα καλυμμένο από πάγο (πέρμαφροστ), ζούνε άνθρωποι με πολύχρωμες στολές, υπάρχουν διάφορα ζώα, ρέουν τουλάχιστον τέσσερις ποταμοί γεμάτοι ψάρια και βλασταίνει τούντρα με βρυόφυτα, λειχήνες και θάμνους, αλλά και κωνοφόρα δέντρα. Επιπλέον η Γιακουτία είναι μια πολύ πλούσια περιοχή, με κοιτάσματα χρυσού και αδαμαντωρυχεία που έλκει τους επίδοξους τολμηρούς –ανθεκτικούς στην παγωνιά– χρυσο-αδαμαντοθήρες. Μέχρι εδώ όλα καλά… Γιατί στον αντίποδα των ωραίων, των χαρούμενων, των διαφορετικών περιγραφών της περιοχής, παραφυλάει ο θάνατος, η καταστροφή, η αρρώστια και ο φόβος!

Όλα τα παράξενα φαινόμενα και περιστατικά που ακολουθούν έχουν καταγραφεί στην ευρύτερη περιοχή γύρω από τον ποταμό Βίλιου (Viliuy), στην Κοιλάδα του Θανάτου, όπως την ονομάζουν οι ντόπιοι. Πρόκειται για μια  απροσπέλαστη περιοχή, της οποίας η φήμη συνοδεύεται από θρύλους που κάνουν λόγο για καταστροφές προερχόμενες από αλλόκοσμους δαίμονες. Η περιοχή φέρει τα σημάδια ενός μεγάλου κακού που θα πρέπει να συνέβη 800 χρόνια πριν, κατά τη διάρκεια του οποίου φαίνεται να ξεριζώθηκε ολόκληρο το δάσος που υπήρχε εκεί και να μεταφέρθηκαν απομεινάρια βράχων χιλιόμετρα μακριά. Επιπλέον, λέγεται ότι σε εκείνη την κοιλάδα είναι κατανεμημένα δεκάδες μεταλλικά αλλόκοτα αντικείμενα που μοιάζουν με δωμάτια, τα περισσότερα από τα οποία είναι κάτω από την επιφάνεια του παγωμένου εδάφους. Πάνω και γύρω απ' αυτά η βλάστηση είναι πλούσια συμβάλλοντας έτσι στο «καμουφλάρισμά» τους. Όποιος όμως έτυχε να εισέλθει αρκετές, συνεχόμενες φορές σε αυτά τα «δωμάτια»… αρρώστησε βαριά και πέθανε.
Στα στόματα των ντόπιων, στην παράδοσή τους, ακόμη και στα γονίδιά τους, υπάρχουν παλαιότατες ιστορίες και συμβάντα, που αφορούν  τις φοβερές καταστροφές που συνέβησαν στους προγόνους τους, ανάλογες με εκείνες που μόνο μια πυρηνική βόμβα θα μπορούσε να προκαλέσει σήμερα. Στο πολύ μακρινό παρελθόν, λοιπόν, και ενώ την περιοχή κατοικούσαν νομάδες, παρατηρήθηκε κάτι σαν συνεχιζόμενη έκρηξη: Ο ουρανός μαύρισε, γίνανε απανωτοί σεισμοί, το έδαφος άνοιξε σε διάφορα σημεία, στον αέρα ηχούσε διαρκώς ένας τρομαχτικός βρυχηθμός και χιλιάδες φώτα διαπερνούσαν τον ουρανό. Σε λίγες μέρες, αφού πέρασε το κακό, στη μέση της καμένης πεδιάδας, αναδύθηκε μια κατακόρυφη τεράστια κατασκευή που ήταν ορατή από πολύ μακρινές αποστάσεις. Φοβεροί ήχοι ακούγονταν από κείνη την κατασκευή που έμοιαζε να έχει ξεφυτρώσει απ' το πουθενά, ώσπου σταδιακά άρχισε να χάνει ύψος, μέχρι που κρύφτηκε για πάντα στα έγκατα της γης. Πολλοί ντόπιοι υπέθεταν τότε ότι εκεί, κάτω απ' τη γη, υπήρχε μια υπόγεια πολιτεία με δικό της ήλιο, η οποία είχε βγει για λίγο στην επιφάνεια κι είχε πάλι κρυφτεί. Μάλιστα, σύμφωνα με τους θρύλους πάντα, οι κάτοικοι έβλεπαν συχνά κάτι σαν περιστρεφόμενο νησί να εμφανίζεται πάνω από το χάσμα στο οποίο είχε πλέον καταδυθεί η παράξενη κατασκευή. Όμως,  για κακή τους τύχη, όσοι από τους ντόπιους επιχείρησαν να προσεγγίσουν την περιοχή και να την εξερευνήσουν, δεν επέστρεψαν ποτέ… Κανείς ποτέ δεν έμαθε τι τους συνέβη.
Αιώνες μετά, και ενώ είχαν εξασθενίσει κάπως οι μνήμες από την παραπάνω καταστροφή, σημειώθηκε σεισμός στην περιοχή, που ακολουθήθηκε από μια φλεγόμενη μπάλα, η οποία εξερράγη στον ουρανό με εντυπωσιακό τρόπο ταράζοντας τους πάντες με τον εκκωφαντικό της θόρυβο. Το φαινόμενο επαναλήφθηκε κι άλλη φορά δίνοντας την εντύπωση στους ντόπιους νομάδες ότι επρόκειτο για κάποιον δαίμονα, που κατά τη γνώμη τους τούς προστάτευε, μια και οι ίδιοι δεν είχαν πάθει τίποτα, σε αντίθεση με τη γειτονική τους εχθρική φυλή που καταστράφηκε ολικά. Όμως, η καλή εντύπωση που είχαν για τον «δαίμονα» άλλαξε ξαφνικά, όταν κάποια στιγμή το τρομερό παράξενο φαινόμενο ξέσπασε πάνω στους ίδιους σκορπώντας τους τον θάνατο και την καταστροφή. Ο μύθος αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια του συμβάντος ένα δισκοειδές περιστρεφόμενο νησί πετούσε στον ουρανό. Όσοι επέζησαν πλήγησαν από παράξενες ασθένειες οι οποίες περνούσαν μέσω της κληρονομικής διαδικασίας και στις επόμενες γενιές. Και το φαινόμενο των φλεγόμενων μπαλών που «έσκαζαν» στον ουρανό συνεχίστηκε για πολλούς αιώνες, προκαλώντας τον φόβο στους άτυχους νομάδες…
Πέρα όμως από τις μυθικές αναφορές, έχουν καταγραφεί και δεκάδες μαρτυρίες που κάνουν λόγο για παράξενα αντικείμενα που έχουν ανακαλυφθεί στα βάθη της κοιλάδας. Συγκεκριμένα, Το 1853, ένας εξερευνητής, ο Μάακ είχε κάνει λόγο στα γραπτά του  για ένα χάλκινο καζάνι που βρισκόταν στην κοιλάδα του θανάτου, κάτω από το έδαφος, και που ο ίδιος είχε δει. Το 1936 ο Σαβίνοβ, ένας έμπορος της περιοχής, αναγκάστηκε να περάσει το βράδυ στην κοιλάδα μαζί με την εγγονή του. Μέσα στην παγωμένη νύχτα, όπου δύσκολα επιζεί άνθρωπος, βρήκαν καταφύγιο σε κάτι μεταλλικά δωμάτια τα οποία βρίσκονταν πίσω από ένα σπειροειδές  μονοπάτι. Τα δωμάτια ήταν, λέει, τόσο ζέστα σαν να επικρατούσε εκεί μέσα μόνιμα το καλοκαίρι.
Ο Σαβίνοβ και η εγγονή του ήταν τυχεροί, δεν είχαν όμως την ίδια τύχη όσοι κυνηγοί πέρασαν συνεχείς νύχτες μέσα στα δωμάτια, διότι μέρες μετά έχασαν τα μαλλιά τους, αρρώστησαν βαριά και τελικά πέθαναν…
Επίσης, τη δεκαετία τού 1930 κάποιος γεωλόγος που μελετούσε την περιοχή είχε ανακαλύψει μια μεταλλική, κόκκινου χρώματος αψίδα της οποίας οι τοίχοι ήταν δύο εκατοστά λεπτοί και κάποιος άνθρωπος, ακόμη και ανεβασμένος σε τάρανδο, μπορούσε άνετα να περάσει από κάτω της. Όταν, όμως, το 1979 οργανώθηκε μια αποστολή για να βρει την αψίδα, βασισμένη στις περιγραφές του γεωλόγου, δεν κατόρθωσε τίποτα, αφού τα πάντα είχαν πια καλυφθεί από παχιά βλάστηση.
Τέλος, υπάρχει και η αναφορά τού Μιχαήλ Κορέτσκι, ο οποίος υποστήριξε ότι είχε δει τα μεταλλικά αυτά δωμάτια ή καζάνια τρεις φορές στη ζωή του, το 1933, το 1937 και το 1947. Ο ίδιος απέκλειε το ενδεχόμενο να ήταν κατασκευασμένα από χαλκό, διότι το μέταλλο που ο ίδιος είδε ήταν μεν κόκκινο, αλλά ήταν πολύ ανθεκτικό και αδύνατο να το λυγίσει ή να το καταστρέψει κανείς. Την τελευταία φορά μάλιστα που είδε τα «δωμάτια», επτά στο σύνολο, κοιμήθηκε εκεί μέσα. Ήταν πολύ ζεστά και το μόνο παράξενο που συνέβη ήταν το εξής: Του Κορέτσκι τού δημιουργήθηκαν τρία σημάδια στο πρόσωπο στο μέγεθος του κεφαλιού ενός σπίρτου, στην πλευρά στην οποία κοιμήθηκε, ενώ τα μαλλιά ενός φίλου του που είχαν μείνει μαζί στο «δωμάτιο» έπεσαν τρεις μήνες μετά.
Το μόνο αντικείμενο που ο Κορέτσκι είχε πάρει μαζί του από εκείνη την περιοχή και συγκεκριμένα από το έδαφος του μεταλλικού δωματίου, ήταν μια τέλεια ημισφαιρής πέτρα μαύρη και λεία. Η πέτρα αυτή, όλως παραδόξως, είχε τις ιδιότητες του διαμαντιού, μπορούσε δηλαδή κάποιος να κόψει τέλεια οποιοδήποτε γυαλί χρησιμοποιώντας τη.
Μια ακόμα ενδιαφέρουσα πληροφορία σχετικά με την περιοχή και τα μυστικά της, αφορά τον τρόπο με τον οποίο τη χρησιμοποίησαν οι Σοβιετικοί, όταν η Δημοκρατία των Σάκα ήταν ακόμα η Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Γιακουτίας. Συγκεκριμένα τη δεκαετία τού 1950 οι Σοβιετικοί επέλεξαν την περιοχή για πειραματικές εκρήξεις πυρηνικών βομβών, μια και ο τόπος ήταν αραιοκατοικημένος και αρκετά απομακρυσμένος. Μια όμως από εκείνες τις μυστικές εκρήξεις δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα: Για άγνωστούς ακόμα λόγους, η δοκιμή υπερέβη τους υπολογισμούς κατά 2.000-3.000 περισσότερο, εκλύοντας στην ατμόσφαιρα ραδιενεργά υλικά. Η έκρηξη μάλιστα έφτασε τους 20-30 μεγατόνους, όπως κατέγραψαν οι σεισμικοί παλμογράφοι ανά τον κόσμο. Φυσικά το… ατυχές αυτό γεγονός δεν πτόησε τους Σοβιετικούς, οι οποίοι συνέχισαν ανενόχλητοι τις πυρηνικές δοκιμές τους στην περιοχή για μερικά ακόμη χρόνια…
Οι κάτοικοι της Γιακουτίας, όμως, είναι πολύ δυνατοί και γι' αυτό αντιστέκονται σε όλα τα παράδοξα –φυσικά, μεταφυσικά και ανθρωπίνως κατασκευασμένα– που έχουν πλήξει τη φυλή τους. Εξακολουθούν να ζουν μέσα στην παγωνιά και να προάγουν τον πολιτισμό τους. Σε επίσημες σελίδες που υπάρχουν στο διαδίκτυο καλούν τους τολμηρούς να επισκεφτούν τη χώρα τους και να λάβουν μέρος στα παραδοσιακά φεστιβάλ τους που περιλαμβάνουν χορούς, τραγούδια, παραδοσιακά παιχνίδια, πάλη, αγώνες ιππασίας και άλλα πολλά. Ακόμα, στο Διεθνές Φεστιβάλ Έθνικ Μουσικής, μπορεί κανείς να ακούσει μέσω των μουσικών οργάνων τους όλους τους ήχους της Φύσης: τη χιονοθύελλα, τον άνεμο, το θρόισμα των φύλλων, το κελάρυσμα του νερού κλπ. Τέλος, στη Γιακουτία διεξάγεται και το Διεθνές Φεστιβάλ Γλυπτικής σε Πάγο. Επίδοξοι καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο την επισκέπτονται για να διαγωνιστούν. Και το σπουδαιότερο απ' όλα; Χάρη στο τσουχτερό κρύο τα κρυστάλλινα αυτά γλυπτά  διατηρούνται ανέπαφα! Όσοι… χιονάνθρωποι (μπρρρ!), λοιπόν, σπεύσατε!

Δεν υπάρχουν σχόλια: