8.9.08

ΣΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΖΩΗ ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΣ, ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΕΡΜΑΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΚΟΔΑΙΜΟΝΙΑΣ!




Την Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2008, το «Ε» της Ελευθεροτυπίας ήταν αφιερωμένο στην εκπαίδευση. Μεταξύ διαφόρων άρθρων ξεχώρισα ένα με τον τίτλο «Τα Αμφιθέατρα του Second Life» του συντάκτη Γιάννη Μπογιόπουλου.


Το Second Life είναι ένα on-line παιχνίδι που έχει «παγιδέψει» εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο. Και αυτό γιατί τους δίνει τη δυνατότητα να ζήσουν μια άλλη, εικονική δεύτερη ζωή, σε έναν άλλον κόσμο. Σε έναν κόσμο εξίσου ανταγωνιστικό και δύσκολο με το δικό μας, ο οποίος όμως χτίζεται εδώ και τώρα και επομένως δίνει στον καθένα τη μοναδική δυνατότητα να γίνει κάτι άλλο, να κερδίσει χρήματα, δόξα, καταξίωση, πολλά πτυχία και μάλιστα δίχως να ξεμυτίσει από το δωμάτιό του.



Το άρθρο του «Ε» έδινε έμφαση σε μια από τις παραπάνω δυνατότητες που προσφέρει το Second Life, το να σπουδάσεις δηλαδή ό,τι θες στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου. Όχι βέβαια δωρεάν, αλλά πολλές φορές με το αζημίωτο, αφού στον κόσμο του Second Life το χρήμα δεν είναι μια παρωχημένη αξία, αλλά κινητήριος δύναμη, όπως κι εδώ. Με τη μόνη διαφορά ότι εκεί είναι πολλές φορές πολύ πιο εύκολο να «κάνεις χρήματα», αφού οι εικονικοί κόσμοι φτιάχνονται τώρα, δεν υπάρχουν ακόμη «οικογένειες», κλίκες ή καταπιεστικά φορολογικά συστήματα και ακόμη αποκτάς ένα σωρό ικανότητες που στον πραγματικό κόσμο είναι απαγορευτικές ή και αδύνατες: για παράδειγμα μεταφέρεσαι εύκολα από μια περιοχή σε μια άλλη, πετάς, κι ακόμη κι οι πιο τρελές ιδέες σου μπορεί να βρουν υποστηρικτές και να σε κάνουν πλούσιο και διάσημο!


Τι γίνεται όμως με τις σπουδές; Σύμφωνα με το άρθρο του «Ε»: «… Από φέτος, περισσότερα από 100, αγγλοσαξονικά κυρίως, πανεπιστήμια και κολέγια θα έχουν αίθουσες διδασκαλίας και στο Second Life… Δεν πρόκειται για μόδα, αλλά για μια καινούρια εκπαιδευτική μέθοδο… Οι φοιτητές και ο καθηγητής συναντώνται σε πραγματικό χρόνο στα εικονικά κτήρια του πανεπιστημίου… Σε ένα ψηφιακό αμφιθέατρο η σχέση καθηγητή-φοιτητή δεν αλλάζει πολύ. Ο φοιτητής μπορεί να θέσει ερωτήσεις ή να παρουσιάσει εργασίες με την ίδια ευκολία που θα το έκανε σε ένα παραδοσιακό μάθημα… Την αρχή έκανε το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, που το 2006 πρόσφερε ένα μάθημα Νομικών στο Second Life. Κανονικό μάθημα, ακόμη και με αξιολόγηση μαθητών στο τέλος… Το πρώτο πτυχίο που θα απονεμηθεί μέσα από το Second Life προγραμματίζεται για την άνοιξη του 2009 από το κολέγιο Texas State Technical και θα αφορά τα ψηφιακά Μέσα…»


Από τα παραπάνω νομίζω πως εύκολα καταλαβαίνει κανείς τι περίπου συμβαίνει σε αυτόν τον απίθανο εικονικό κόσμο. Κι εγώ ως απλός πολίτης αυτής της πραγματικής χωράς που λέγεται Ελλάδα σκέφτομαι: Μήπως τελικά, μέχρι να γίνει αυτή η περιβόητη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση για το αν πρέπει ή δεν πρέπει να λειτουργήσουν ιδιωτικά πανεπιστήμια στη χώρα μας, προλάβει και τελειοποιηθεί το σύστημα της εικονικής και εξ αποστάσεως εκπαίδευσης που ονειρεύονται οι υπέρμαχοι του Second Life; Και τελικά μπορέσουμε να σπουδάσουμε, έστω και εικονικά, ό,τι θέλουμε, σε όποιο πανεπιστήμιο θέλουμε και σε όποια ηλικία θέλουμε; Στην τελική, ως πότε θα περιμένουμε τη σύσταση και λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα; Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να συνεχίσουν τις σπουδές τους, αλλά δεν έχουν ούτε την πολυτέλεια να φύγουν εκτός Ελλάδος, ούτε και τις απαραίτητες γνωριμίες για να κάνουν μεταπτυχιακά στα ελληνικά οικογενειοκρατούμενα πανεπιστήμια!


Και φυσικά παραδέχομαι πως η σκέψη μου αυτή μπορεί να είναι ακραία ή κυνική ή και τρελή, αλλά προκύπτει από αγανάκτηση: Ως πότε η χώρα μας θα αργεί τόσο πολύ να πάρει δραστικές αποφάσεις που να αφορούν την παιδεία μας; Είτε το θέλουμε, είτε όχι, ο υπόλοιπος κόσμος προχωράει! Τα πανεπιστήμια του πλανήτη προσαρμόζονται στις αλλαγές και εκμεταλλεύονται την τεχνολογία, τα νέα μέσα, μα και τις νέες μανίες της ανθρωπότητας. Κι εμείς εδώ στην Ελλάδα ακόμη συζητάμε για το αν πρέπει να υπάρχουν και ιδιωτικά πανεπιστήμια, για το αν οι υπολογιστές κάνουν καλό στην εκπαιδευτική διαδικασία, για το αν το Διαδίκτυο είναι χρήσιμο ή όχι. Και στο μεταξύ μένουμε πίσω, χάνουμε άξιο ανθρώπινο δυναμικό που πηγαίνει στο εξωτερικό και δεν επιστρέφει ποτέ, διαιωνίζοντας ένα φαύλο κύκλο που οδηγεί στην οπισθοδρόμηση και μόνο…

4 σχόλια:

artemis είπε...

γεισ σας κ. Ειρηνη!!! θα συμφωνησω με οσα γραφεται στ αρθρο σας,αφου ας μην κρυβομαστε (!) πλεον ολοι γ τους δικους μας λογους χρησιμοποιουμε παρομοια μεσα(λχ στο msn επικοινωνουμε χρησιμοποιωντας web camera).ετσι δεν ειναι?επομενως αυτες οι μορφες επικοινωνιας γινονται ολο κ πιο οικειες σ εμας!γιατι να μην ειμαστε λοιπον δεκτικοι? Γιατι να μην εμσωματωθουν εστω και εν μερει στο ελληνικο συστημα?εγω σαν μαθητρια γ λυκειου κ εχοντας μερικες δυσκολιες σ 1 απ τ μαθηματα μ,ζητησα φετος απ τ θεια μου η οποια ειναι καθηγητρια στ ΜΥΤΙΛΗΝΗ-δηλαδη μιλια μακρια-να μιλαμε στ msn live οποτε εχω αποριες!αυτο λοιπον (το οποιο αποδιδει καταπληκτικα..) ειναι 1 μορφη διδασκαλιας που ειναι πιθανοτατα πιο αποτελεσματικη(αφου γινεται κατ ιδιαν)αμεση κ ξεκουραστη αφου επιτρεπει στον μαθητη να λυνει τις αποριες του τ ωρα της γεννησης τους κ μαλιστα απ τ σπιτι του!Ετσι ειμαι υπερ της λογικης αυτης και καταληγω-ζωντας καθημερινα τις δυσκολιες του εκπαιδευτικου συστηματος αλλα και όπως με διαβεβαιωνουν αργοτερα θα ζησω παρομοια προβληματα στο πανεπιστημιο-πως κάθε ανθρωπος πρεπει να εχει προσβαση στη γνωση κ κανενα συστημα η ανθρωπος δεν πρεπει να τα στερει αυτό το δικαιωμα..

Ειρήνη Μαραγκόζη είπε...

Άρτεμη, θα συμφωνήσω με την τοποθέτησή σου. Είναι πολυτέλεια που στην εποχή μας έχουμε τόσα μέσα, τόσους τρόπους για να μάθουμε, να λύσουμε απορίες, να ανοίξουμε το μυαλό μας! Η γενιά η δική μου και η δική σου και οι ακόμη μικρότερες από εμάς ζούνε στο μέλλον χάρη στην τεχνολογία. Με δυο λόγια αισθάνομαι πως δεν υπάρχουν όρια σε αυτά που θέλει να κάνει και να μαθει πλέον ένας άνθρωπος. Γιατί λοιπόν να βάζουμε φραγμούς, γιατί να αντιμετωπίζουμε με σκεπτικισμό τα νέα μέσα, γιατί να φοβόμαστε το καινούριο; Κινδυνοι μπορεί να υπάρχουν - καιυπάρχουν , μα δεν θα τους αντιμετωπίσουμε ποτέ αν πρώτα δεν αποφασίσουμε να τους δούμε κατάματα. Να είσαι καλά!

e-ιωάννης είπε...

καλη μερα
καλη εβδομαδα.

e-ιωάννης είπε...

Συμφωνω απολυτα μαζι σου
παντου χρηματα χρειαζονται...