27.1.08

ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗ Ή ΠΕΡΙΓΡΑΦΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

Την εβδομάδα που μας πέρασε κλήθηκα να καταθέσω την τελική βαθμολογία τετραμήνου για κάθε μαθητή μου. Έπρεπε με λίγα λόγια να αξιολογήσω 120 παιδιά περίπου στο μάθημα των αρχαίων ελληνικών. Ε, λοιπόν, δεν περίμενα πως θα μου ήταν τόσο δύσκολο! Άλλωστε, είχα ήδη σχηματίσει εικόνα για τον καθέναν από αυτούς. Ήξερα ποιες ήταν οι επιδόσεις τους στο διαγώνισμα και στα τεστ, ήξερα αν προσπαθούν, αν συμμετέχουν, αν είχαν διάθεση για βελτίωση, αν είχαν κενά, αν είχαν μαθησιακές δυσκολίες κλπ. Επομένως, γιατί δυσκολευόμουν να τους βαθμολογήσω; Τι ήταν αυτό που με προβλημάτιζε και με στεναχωρούσε σε ορισμένες περιπτώσεις;


Εκείνο που με πείραξε ήταν που έπρεπε να βάλω πλάι σε κάθε μαθητή έναν αριθμό. Έναν κρύο αριθμό που πολλές φορές δεν ανταποκρίνεται και πλήρως στην καθεαυτή επίδοση του μαθητή, μια και λαμβάνουμε υπόψη μας και άλλους παράγοντες προτού βαθμολογήσουμε, όπως το αν ένας μαθητής έχει τη δέουσα συμπεριφορά, αν είναι κάθε μέρα διαβασμένος και όχι μόνο την ημέρα του διαγωνίσματος, αν έχει μαθησιακές δυσκολίες, αν χρειάζεται ενθάρρυνση κλπ.


Ένας κρύος αριθμός πλάι σε κάθε ψυχούλα. Εσύ είσαι 13άρι στα αρχαία, εσύ 9άρι, εσύ 18άρι... Ναι αλλά γιατί πήρες 15 ενώ είχες γράψει 12 στο διαγώνισμα; Ξέρεις; Σου είπε κανείς; Ή εσύ γιατί πήρες 12 ενώ είχες γράψει 13; Μήπως σε αδίκησαν; Μήπως φταίει ο καθηγητής ή μήπως φταις και εσύ λιγάκι;


Οι παραπάνω σκέψεις με έκαναν να σκεφτώ πολύ για τον καθένα μαθητή μου. Δεν θέλω να αδικήσω κανέναν και έχω εξήγηση για τον βαθμό του καθενός. Δυστυχώς όμως το σύστημα αξιολόγησης δεν μου επιτρέπει να περιγράψω κάπου επίσημα την πλήρη εικόνα του κάθε παιδιού. Θα ήθελα μαζί με τη βαθμολογία να υπήρχε και μια άλλη καρτέλα όπου να δικαιολογούμε το πώς και το γιατί. Θα μου πείτε, μπορείς αυτό να το κάνεις προφορικά. Όμως την ημέρα που δίδονται οι βαθμολογίες, γίνεται συνήθως τέτοιος πανικός που δεν προλαβαίνεις να μιλήσεις πολύ με τον κάθε γονέα και να του εξηγήσεις πλήρως την εικόνα του παιδιού του μέσα στην τάξη.


Προσωπικά πάντως, καλύπτω αυτή μου την ανάγκη να εξηγήσω τι προσδοκώ και τι πιστεύω για τον κάθε μαθητή, γράφοντας σύντομα προσωπικά σχόλια στα διάφορα τεστ. Κατ' αυτόν τον τρόπο πιστεύω ότι ο μαθητής νιώθει ότι του δίνουμε προσοχή και κοπιάζει περισσότερο. Καταλαβαίνει ότι δεν είναι απλώς μια μονάδα στο σύνολο της τάξης, αλλά ότι ο καθηγητής τον υπολογίζει και θέλει πραγματικά να τον βοηθήσει όσο μπορεί!


Αξίζει να προσπαθήσουμε για το καλό όλων των παιδιών! Καλές βαθμολογίες σε όλους!

1 σχόλιο:

anisixos είπε...

Γεια σας!
Δεν το ειχα σκεφτει ποτε οτι οι αριθμοι ειναι κατι πολυ ψυχρο και δεν ειναι κατι απαραιτητα αντιπροσωπευτικο.
Κατι που δεν αναφερατε ειναι το φαινομενο της βαθμοθηριας, οπου τα παιδια παθαινουν υστερια επειδη πηραν 19 και οχι 20, και επειδη ο αλλος πηρε 20 και ψαχνουν γιατι πηραν 19 και οχι 20.Και σε αυτο εχουν συμβαλει και οι γονεις που τους πιεζουν να εχουν καλους βαθμους.Η ουσια ομως που ειναι η μορφωση και η γνωση, η καλλιεργεια της κριτικης σκεψεις, αυτα παραμεριζονται.Τα παιδια μαθαινουν πραγματα τα οποια ξεχνανε την επομενη μερα και τους νοιαζει μονο ο βαθμος.
Ενα αλλο θεμα ειναι οτι οταν οι γονεις ερχονται να ρωτησουν για την "προοδο" των παιδιων τους, οι καθηγητες κολλανε ταμπελες στα παιδια οπως εσωστρεφης, δειλος, αλλα ποτε τους δεν τους εχουν πλησιασει και δεν εχουν καμια ουσιαστικη επαφη, ενω πολλες φορες δεν ξερουν καν το επιθετο τους.
Κατι ακομα ειναι οτι καποιοι καθηγητες βαζουν καλους βαθμους λογω γνωριμιων με τους γονεις.
Δεν ξερω, εχω τελειωσει το σχολειο και ολα αυτα που τα βλεπω τωρα απο αποσταση, με προβληματιζουν.Ειναι ευχαριστο παντως που και εσεις προβληματιζεστε.