1.12.07

ΣΧΟΛΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

Πάνε ήδη κάποιοι μήνες που εργάζομαι σε κάποιο λύκειο. Είναι μια εργασία ενδιαφέρουσα, διασκεδαστική ως ένα βαθμό, αλλά και απαιτητική και πολύ κουραστική... μα πάνω απ' όλα διαφορετική απ' όσα σκεφτόμουν όταν τα προηγούμενα χρόνια εργαζόμουν σε φροντιστήριο ή διάβαζα για τον ΑΣΕΠ.

Στο φροντιστήριο είσαι φίλος με τα παιδιά, διότι το κλίμα είναι φιλικό εκ προοιμίου. Στο σχολείο όμως οφείλεις να κάνεις τεράστιο αγώνα για να "κερδίσεις" τη συμπάθεια όλων. Άλλες φορές πάλι η καλή διάθεση του καθηγητή μπορεί να παρεξηγηθεί και οι λεπτές ισορροπίες να διαταραχθούν. Μπορεί οι μαθητές να ξεπεράσουν τα όρια και να χρειαστεί να τα θέσεις και πάλι από την αρχή.
Επίσης στο σχολείο μπορεί να μην έχεις τόσες πολλές ώρες δουλειάς όσες στο φροντιστήριο, αλλά έχεις μπόλικες λοιπές εργασίες: άλλοτε έχεις να οργανώσεις κάποια γιορτή, άλλοτε ως υπεύθυνος τμήματος πρέπει να είσαι σε επαφή με τους γονείς των μαθητών και να φροντίζεις για την καλή ψυχολογία κάποιων μαθητών που ξέρεις ότι έχουν προβλήματα. Άλλοτε αναλαμβάνεις τα οικονομικά του σχολείου ή το μητρώο των μαθητών ή λοιπές γραφειοκρατικές μεν, απαραίτητες δε αρμοδιότητες.

Έπειτα παρατηρείς ότι τα παιδιά είναι τελείως διαφορετικά στο σχολείο απ’ ό,τι στο φροντιστήριο ή στο σπίτι τους, διότι παρασύρονται από την ψυχολογία της μάζας με αποτέλεσμα να συμπεριφέρονται συχνά πανομοιότυπα. Και μια πανομοιότυπη στάση από πολλά μέλη, συχνά είναι προβληματική…


Πιο ειδικά, τα παιδιά της πρώτης λυκείου είναι πολύ χαριτωμένα, διότι έχουν τη γλυκιά ζωηράδα της εφηβείας και εκφράζονται με περισσότερο αυθορμητισμό από τα μεγαλύτερα παιδιά. Το μάθημα των αρχαίων μπορεί να μην είναι και το πιο ενδιαφέρον πράγμα που έχουν να κάνουν και οι έξι ώρες εβδομαδιαίως ίσως και να μοιάζουν υπερβολικές - παρόλ' αυτά κάνουν την προσπάθειά τους.

Στη δευτέρα λυκείου όμως όλα αλλάζουν: οι μαθητές επιλέγουν την κατεύθυνση που τους ενδιαφέρει και ελαφρά τη καρδία παραμελούν, βασικά αδιαφορούν για τα υπόλοιπα μαθήματα. Ο καθηγητής των αρχαίων, της ιστορίας, της βιολογίας, της ξένης γλώσσας γίνεται ξαφνικά εχθρός. Είναι αυτός που έρχεται να τους χαλάσει την ησυχία, πολύ συχνά νιώθει ανεπιθύμητος.

Στην τρίτη λυκείου και πάλι αλλάζει το σκηνικό. Είναι όλοι τους πιο μαζεμένοι, πιο συνειδητοποιημένοι. Βάζουν στόχους, προετοιμάζουν το μέλλον τους. Υπομένουν στωικά ακόμη και τα μαθήματα που δεν άπτονται των ενδιαφερόντων τους για δυο λόγους: 1) θέλουν ένα καλό απολυτήριο και 2) έχουν μπει από την αρχή της χρονιάς σε μια ρέγουλα διαβάσματος.

Έτσι λοιπόν, για να αντεπεξέλθεις ως εκπαιδευτικός, δεν αρκεί να είσαι γνωστικά προετοιμασμένος, πρέπει να είσαι και ώριμος και ισορροπημένος ως προσωπικότητα ώστε να μπορείς να χειριστείς διάφορες καταστάσεις ανά περίπτωση.
Τα ψυχικά αποθέματα, η γενναιοδωρία, η αγάπη, αλλά και η αυστηρότητα κι η αντικειμενικότητα οφείλουν να πηγαίνουν χέρι-χέρι με στόχο πάντα το καλύτερο για τα παιδιά και κατ’ επέκταση για την κοινωνία του μέλλοντος.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Γεια σας κα. Μαραγκόζη!!!!!!!! Θα ήθελα σ' αυτό το σημείο να θέσω κι εγώ κάποιες απορίες μου... Γιατί να έχετε μόνο εσείς αυτές τις απόψεις όσον αφορά στο εκπαιδευτικό σύστημα? Μπορεί να φαίνεται too much αλλά οι(περισσότεροι) εκπαιδευτικοί παραείναι αυστηροί... Το μόνο που ζητάμε είναι μια ''μικρή'' θεσούλα στο Πανεπιστήμιο. Το γεγονός ότι φτάσαμε μέχρι το Λύκειο δε τους λέει κάτι??? Αναρωτιέμαι εγώ τώρα... Μήπως το παρακάνουν κι εκείνοι? Το μόνο που θέλω εγώ προσωπικά (και πιστεύω οι περισσότεροι μαθητές) είναι λίγη βοήθεια στην τελική. Μάλλον με το όνειρο θα μείνω...
Και για να μην ξεχνιόμαστε, θα ήθελα κα. Μαραγκόζη να σας ευχαριστήσω θερμά για τη βοήθεια στα Αρχαία και πάνω απ' όλα την ψυχολογική στήριξη... Εκπαιδευτικοί σαν εσάς ΠΡΕΠΕΙ να αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση!

(Μια παλιά σας μαθήτρια)

Ειρήνη Μαραγκόζη είπε...

Πέρασε καιρός από τη μέρα που γράφτηκε το παραπάνω σχόλιο. Ομολογώ πως είχα παραμελήσει το ιστολόγιο και δεν είχα δει το σχόλιο... Ευχαριστώ από καρδιάς για ό,τι έγραψες. Μου δίνεις κουράγιο και με συγκινείς. Εμείς οι εκπαιδευτικοί έχουμε ανάγκη από μια καλή κουβέντα. Και μεις, όπως και τα παιδιά, χρειαζόμαστε ενθάρρυνση πού και πού, αλλά και παρατηρήσεις και σχόλια για να γίνουμε καλύτεροι.